วิญญาณพเนจร

ถาม ดิฉันทำสมาธิแล้ว มีอาการกายเบามีความรู้สึกว่าวิญญาณจะออกจากร่างก็เกิดอาการกลัวจะล้มฟาดพื้นจึงไปนอนข่มใจไว้ไม่ให้อาการเกิดพอตื่นขึ้นก็รีบไปวัดถามหลวงพ่อท่านตอบว่าไปเถอะไม่ต้องกลัวตายไปชั่วโมงหนึ่ง

ชั่วโมงครึ่งก็กลับ พอเวทนาเกิดก็กลับ เวทนาเกิดนั้นหมายถึงอาการอย่างไร ทำไมเวลาเกิดแล้วจึงกลับได้ แล้วจึงอยากไปอีกใจก็ห่วงลูกๆ  3 คน เพราะยังเล็กอยู่กลัวว่าจะไปแล้วกลับไม่ได้ วันที่กลับจากวัดพอกลางคืนจะนอนก็มีอาการทันที จิตลอยเหมือนเครื่องบินติดใบพัดแรงเต็มที่บินขึ้น หมุนเร็วมากไปที่ศีรษะ ก็ไม่ออกไป กลับย้อนลงมาหมุนนิ้วเท้าทุกนิ้ว แล้วย้อนกลับไปที่ศีรษะใหม่เป็นอาการหมุน นิ้วเท้า 1 ครั้งแล้วก็เป็นอาการที่ลง มาที่กายแล้วก็ขึ้นไปที่ศีรษะอีก 2 ครั้งก็ไม่ออก

วันต่อมาได้ฟังธรรมะสว่างใจแล้วก็ทำสมาธิ พอพักผ่อนก็รู้สึกอาการหมุนของจิตรู้สึกว่าลอยไปเร็วมากลอยออกจากร่างไปที่หิ้งพระบนหัวนอนมีความรู้สึกว่าได้ยกมือไหว้พระแต่มองไม่เห็นนิ้วมือที่ไหว้ ต่อจากนั้นก็ลืมตาขึ้น เพราะเป็นห่วงว่าจะต้องทำอาหารให้ลูกทานก่อนไปโรงเรียน ทำไมเวลาจิตออกจากร่างจึงรู้สึกตัว แต่เวลาเข้าร่างไม่รู้สึกตัว

วันหนึ่งหลังจากที่ดิฉันกลับจากต่างจังหวัดตอนกลางคืนพอลงนอนก็รู้สึกวิญญาณได้ลอยออกไปข้างนอกเหมือนฝัน เห็นเด็กชายนอนลงกับพื้นดินเหมือนนอนหลับแต่มองอีกทีก็เหมือนเด็กที่ตายไปแล้วทั้ง 2 คน ไม่มีเสื้อผ้าปิดกายนอนห่างกัน มีรถบรรทุกจอดกั้นระหว่างเด็กทั้งสองทางมืดสลัว

อยากทราบว่าจิตได้พยายามออกจากร่างถึง 3 ครั้งก็ออกไม่ได้ เป็นเพราะเหตุใด เป็นเพราะศีลไม่ครบหรือไม่ พอครั้งหลังจิตออกไปได้เองโดยไม่ได้ตั้งใจเลย ถ้าวิญญาณออกไปได้เองโดยที่บังคับไม่ได้ หากเกิดหลงทางกลับเข้าร่างไม่ได้ 3 วัน 7 วัน เหมือนคนที่เขาเล่ากันจะแก้ไขอย่างไร และวิญญาณขณะออกจากร่างนั้นยังหายใจอยู่หรือไม่ และจะทำอย่างไรจึงจะบังคับวิญญาณไม่ให้ออกจากร่างได้ เพราะว่าเดี๋ยวนี้บังคับจิตไม่อยู่เลย พอลงนอนก็เริ่มเกิดอาการหลับตาจิตก็ออกไปเลย?

ตอบ นิมิตอันนี้มันเป็นเพียงออกข้างนอกเท่านั้นเอง ขอให้ภาวนาไว้เวลานิมิตจะออกจากร่างให้ภาวนาดึงไว้รั้งไว้ น้อมมาในกายใจอย่าให้เห็นคนอื่น ที่เห็นเป็นเด็กหรือเห็นเป็นภาพนั่นถือว่าเป็นนิมิตออกข้างนอก จิตมันลอยออกข้างนอกเพราะสมาธิไม่แนบแน่น ต้องพยายามดึงรั้งภาวนาไว้ ‘พุท’ ลมเข้า ‘โธ’ ลมออก ทำสติการเห็นรูปข้างนอก แล้วก็จะสงบมากขึ้น หรือจะพิจารณาอาการของกายอาการ 32 ไม่เห็นกายคนอื่น แล้วก็ไม่มีอะไร ที่ทำมาก็ดีแล้ว เวลาสมาธิเริ่มเกิดแต่ทำจิตโยมอยู่ข้างนอก สมาธิอยู่ข้างนอก

ส่วนที่หลวงพ่อท่านตอบ ท่านก็เข้าใจดี ถ้าไม่งั้นมันไม่ไปไหนหรอกมันเกิดมันปรุงแต่งอยู่ในจิตนี่เอง สวรรค์ นรก นิพพานมันก็อยู่ในจิต เมื่อมีสมาธิแล้วมันก็เกิดญาณปรากฏ เหมือนเราเอาจิตออกข้างนอกถอดร่างถอดจิต แต่เปล่ามันญาณปรากฏอยู่ในจิตของเรา ฉะนั้นโยมจะรู้เรื่องจริงก็ต้องพยายามน้อมเข้ามาในจิตในใจของตัวเอง อย่าทิ้งหลักภาวนาแล้วจะเข้าใจหลักของพระพุทธเจ้าอีกขั้นตอนหนึ่งให้ภาวนาไว้มากๆ แล้วจะทำให้ใจสงบยิ่งๆ ขึ้นไป

เดินจงกรมต้องหลับตาไหม?

ถาม  เดินจงกรมต้องหลับตาเดินหรือไม่ และเมื่อจิตออกจากร่างจะเดินอยู่หรือยืนอยู่ ขณะนั่งเวลาจิตออกจากร่างตัวจะนั่งแข็งอยู่อย่างนั้นหรือไม่?

ตอบ เวลาเดินจงกรมต้องลืมตา อย่าไปหลับตาเดินถ้าจิตสงบมันไม่ออกจากกายไม่ว่าจะยืนหรือเดินจิตมันต้องรู้แต่ไม่รับรู้ภายนอก

เจ้ากรรมนายเวรคือใคร?

ถาม กระผมอยากจะถามว่าเจ้ากรรมนายเวรคือใครครับ?

ตอบ  เจ้ากรรมนายเวรก็คือตัวเรา เจ้ากรรมนายเวรได้แก่ กายกรรม วจีกรรม มโนกรรม นี่เอง ถ้าทำกุศลก็เป็นบุญที่ดีที่จะนำเราไปสู่ที่ดี ถ้าทำกุศลก็เป็นบุญที่ดีที่จะนำเราไปสู่ที่ดี ถ้าทำบาปฆ่าสัตว์ตัวชีวิตก็เป็นอกุศลกรรม ที่นำเราไปสู่ที่ไม่ดี อันนี้มันไม่ใช่ใคร ยมทูตก็คือตัวเรา นรก สวรรค์ก็คือตัวเรานี่เอง ภูมิภพต่างๆ นี่ก็อยู่ในใจเราทั้งหมด

ฉะนั้นจะดีจะชั่วจะสุขทุกข์ล้วนอยู่ที่การตัดสินใจของตัวเราเองทั้งหมด

หลวงพ่อสนอง กตฺปุญโญ